Standardowy kod Morse'a powstał z myślą o alfabecie łacińskim bez znaków diakrytycznych. Języki narodowe — w tym polski — otrzymały własne rozszerzenia.
Międzynarodowy kod Morse'a (International Morse Code) w swojej podstawowej wersji obejmuje litery A–Z, cyfry i podstawową interpunkcję — bez miejsca na znaki takie jak Ą czy Ś. Aby nadawać teksty w języku polskim bez utraty informacji, przyjęto rozszerzenie narodowe, które przypisuje osobne kombinacje kropek i kresek dziewięciu polskim znakom diakrytycznym.
| Znak | Sygnał | Kod |
|---|---|---|
| Ą | .-.- | |
| Ć | -.-.. | |
| Ę | ..-.. | |
| Ł | .-..- | |
| Ń | --.-- | |
| Ó | ---. | |
| Ś | ...-... | |
| Ź | --..- | |
| Ż | --..-. |
Rozszerzenia narodowe kodu Morse'a nie są przypadkowe — w większości przypadków polski znak diakrytyczny otrzymuje kod zbliżony do kodu litery bazowej, z dodatkowym elementem sygnalizującym odmienność. Przykładowo Ą (od A) to ·−·−, czyli kod litery A z dodaną kreską i kropką, a Ć (od C) to −·−·· — rozszerzenie kodu litery C.
Warto pamiętać, że rozszerzenia narodowe kodu Morse'a nie są rozpoznawane przez operatorów posługujących się wyłącznie standardem międzynarodowym — w komunikacji krótkofalarskiej z zagranicznymi stacjami zwykle stosuje się transliterację na najbliższą literę bazową (Ą → A, Ś → S, Ż/Ź → Z) zamiast kodu narodowego.