Poza literami, cyframi i znakami interpunkcyjnymi radiotelegrafiści posługują się zestawem umownych sygnałów sterujących przebiegiem rozmowy — nazywanych prosigns.
Komendy specjalne (ang. prosigns, od procedural signs) to krótkie sygnały, które nie reprezentują liter ani cyfr, tylko konkretne polecenia lub stany rozmowy radiowej: rozpoczęcie i zakończenie nadawania, potwierdzenie odbioru, prośbę o powtórzenie czy sygnalizację błędu. Nadaje się je jako ciągłą sekwencję kropek i kresek, bez przerwy między "literami" wchodzącymi w ich skład — podobnie jak w przypadku sygnału SOS.
| Komenda | Sygnał | Kod |
|---|---|---|
| Początek nadawania (KA) | -.-.- | |
| Koniec nadawania (AR) | .-.-. | |
| Koniec kontaktu (SK) | ...-.- | |
| Błąd (HH) | ........ | |
| Czekaj (AS) | .-... | |
| Wezwanie do nadawania (K) | -.- | |
| Zrozumiano (VE) | ...-. | |
| Międzynarodowy sygnał alarmowy (SOS) | ...---... |
Trzy najczęściej spotykane w praktyce to początek nadawania (sygnalizujący gotowość do odbioru wiadomości), koniec nadawania (informujący odbiorcę, że nadawca skończył i czeka na odpowiedź) oraz koniec kontaktu (zamykający całą wymianę). Osobne miejsce zajmuje sygnał SOS — najbardziej rozpoznawalna komenda specjalna na świecie, zarezerwowana wyłącznie dla sytuacji zagrożenia życia.
Standardowe litery w kodzie Morse'a rozdziela odstęp równy trzem kropkom — dzięki temu odbiorca wie, gdzie kończy się jeden znak, a zaczyna kolejny. Komendy specjalne łamią tę zasadę celowo: nadawane są jako jeden nieprzerwany ciąg, co pozwala jednoznacznie odróżnić je od zwykłego tekstu, nawet jeśli przypadkowo brzmią podobnie do sekwencji liter.